İmplant uygulanacak olan hastanın kemik yapısı zayıfsa kemik tozundan (greft) faydalanmak gerekebilir. Kemik tozu, kemik eksikliklerinin olduğu bölgelerde kemik oluşumunu sağlamak amacıyla kullanılan bir maddedir. Dental membran, sıvı ve su geçişlerine engel olabilen bir izolasyon malzemesidir. Kemik oluşumunda kullanılan kemik tozunun üzeri membran ile kapatılarak tedavi süresince bölgenin sıvıyla temas etmesinin önlenmesi amaçlanır. Çünkü yumuşak dokuya sirayet edebilecek yabancı bir madde kemik oluşumunun yavaşlamasına hatta tedavi uygulanan bölgenin zarar görmesine neden olur. Bu yönüyle diş membran, günümüzde oldukça yaygın kullanılan yöntemler arasında yer alır.
Membran diş hekimliği alanında kullanılan 3 farklı türe sahiptir ve bunlar insan kaynaklı membranlar, hayvan kaynaklı membranlar ve sentetik membranlardır. Söz konusu membran çeşitleri arasından insan ve hayvan kaynaklı olanlar kolajen veya kalp zarı (perikard) içeriklidir. Sentetik olanlar ise laboratuvar ortamlarında çeşitli kimyasal maddelerin kullanılmasıyla üretilebilen membranlardır. Kolajen içerikli membranlar, çevresindeki dokulara kolaylıkla adaptasyon sağlar. Böylece tedavi süresince bölgenin sıvı temasından korunmasına yardımcı olur. En yaygın şekilde kullanılan membran türüdür (1). Diş implant membran uyumluluğu tedavinin başarısını etkileyeceğinden doğru membran türünün ve greft uygulamalarının implant başarısında etkisi büyüktür. Bu nedenle hastaya özel olarak en uygun membran türü hekim tarafından belirlenmelidir.
Genetik veya diğer sebeplerden dolayı insanlar, dişlerinin bir veya birkaçını kaybedebilir. Böyle durumlarda dental implantlar, hastanın yaşam kalitesini arttırma amacıyla kullanılabilir. Ancak implantların kullanılabilmesi için hastanın uygun bir kemik yapısına sahip olması gerekir. Aksi takdirde implantı çevreleyecek bir kemik yapısı mevcut olmadığında başarı sağlanması zordur. Bu gibi durumlarda implantın diş etine yerleştirilebilmesi için greft, mevcut kemik dokusuna eklenir. “Membranlar hangi prosedürlerde kullanılır?” sorusunun da yanıtı olarak, bölgede kemik oluşumunun sağlıklı bir şekilde devam etmesi için greftin etrafı membran ile kaplanır. Yerleştirilen implant, oluşmaya başlayan kemik dokusu ile zamanla kaynaşır. Kemik oluşumunun tamamlanması ardından nihai protez üretilir. Süreç sonunda membran, yok olmamış ise müdahale ile çıkarılabilir. Ancak çoğu durumda tedavi tamamlandıktan sonra kendiliğinden yok olur.
“Membranlar nasıl hazırlanır?” sorusunun yanıtı, birçok deneysel çalışma sonrasında geliştirilmiş ve nihai halini almış bir uygulama yönteminden oluşur. Çeşitli hayvanlardan elde edilen kolajen membranlar veya sentetik reçineler uygun materyal olarak seçilebilir. Kolajenler, kendiliğinden yok olabildiği için tercih sebebidir. Kolajen ile birlikte ipek fibroin çözeltisi olarak adlandırılan bir madde diyalize edilir ve hızlı bir şekilde kurutulur. Daha sonra dondurulan ipek fibroin, electrospinning adı verilen bir cihaz içinde çözülerek kullanıma hazır hale gelir. Diğer bir yöntem ise mikro gözenekli bir biyolojik polimer filmin özel kumaşlar arasında sıkıştırılması sonucunda üretilen membrandır. Hangi prosedür ile hazırlanan zarın kullanılacağı, hastanın durumuna ve hekimin seçimine göre değişiklik gösterebilir.
Formu doldurun, sizinle iletişime geçelim